กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207 ฝีปากคล่องของหวังเสวี่ยฉิน
หลังจากตู้เฟยพาเหอชูหมิ่นออกจากบ้านพักของอี้ผิง เขาคิดว่าภารกิจแสนลำบากครั้งนี้คงจบลงแล้ว
เขาพาเธอไปยังร้านอาหารที่ดูดีพอใช้แห่งหนึ่งในเขตเช่าฝรั่งเศส ตั้งใจจะเลี้ยงมื้อดี ๆ ปลอบใจเธอที่ถูกทรมานจนเนื้อหายไปสิบชั่ง
เหอชูหมิ่นนั่งข้างโต๊ะ ก้มมองกุ้งผัดที่เพิ่งยกมา แล้วใช้ตะเกียบเขี่ยสองที “กุ้งผัดจนแข็งเกินไป”
ตู้เฟยเลื่อนจานไปทางเธอ “งั้นลองลูกชิ้นหัวสิงโตนี่สิ”
เหอชูหมิ่นคีบชิ้นเล็ก ๆ เข้าปาก เคี้ยวสองทีแล้ววางตะเกียบ “เนื้อเหนียวแห้ง ไม่อร่อยเท่าที่ฉันกินที่นานกิง”
ตู้เฟยสูดหายใจลึก อดทนสั่งปลากระรอกเพิ่มอีกจาน
เหอชูหมิ่นลองชิมคำหนึ่งแล้วขมวดคิ้ว “หวานเกินไป คนเซี่ยงไฮ้ใส่น้ำตาลแทนเกลือหรือไง?”
“เธอเรื่องมากอะไรนักหนา น่ารำคาญจริง”