กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 178 งูได้เวลาออกจากรูแล้ว
“ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดจะกลับมา และไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงเธอ”
“ฉันก็เหมือนกัน เธอไม่รู้หรอกว่าฉันใช้ชีวิตมาอย่างไร”
ฟู่เหวินเพ่ยมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา
“กวงสง ครั้งนี้ก่อนจะไป ฉันอยากพาซินผิงไปด้วย ตอนนี้หรูผิงไปหนานจิงแล้ว ฉันไม่ต้องดูแลเธอ แต่ซินผิงฉันต้องดูแล”