กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 มัดย้อม
“สวัสดีคุณตา” อี้ผิงเองก็พูดเสียงดังเป็นพิเศษ
กลัวว่าเขาจะไม่ได้ยิน
“หา ป้าทวดของฉันเหรอ ป้าทวดฉันตายไปตั้งกี่ปีแล้ว ไม่มีแล้ว”
อี้ผิงอดหัวเราะลั่นไม่ได้จริง ๆ
กู้เฉาหลินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำหน้าเอือมระอา
“โธ่ หลานชายคนโตของฉัน มาเมื่อไหร่กัน นี่อี้ผิงใช่ไหม สวยน่ารักจริง ๆ”
คุณยายสวมชุดกี่เพ้าสีม่วง ผมเกล้ามวย ดูยังสาวมาก
น้ำเสียงกระฉับกระเฉงสดใส
เธอเดินออกมาจากประตู