กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 131 ฉันชื่อจั่วหลินอัน
นายใหญ่ลุกจากเก้าอี้ไท่ซือ ตอนเดินลงมาขาอ่อนวูบไป ต้องคว้าขอบโต๊ะไว้ถึงจะยืนได้มั่นคง
เขาเดินมาหยุดตรงหน้ารองหัวหน้า ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน
“พี่รอง”
เสียงของนายใหญ่แหบพร่า ราวกับอมทรายไว้เต็มปาก “เราเป็นพี่น้องกันมาตั้งหลายปี นายจะเห็นแก่คนนอกจนถึงกับแตกหักกับฉันเลยเหรอ?”
รองหัวหน้ามองเขา แววตาหนักอึ้ง
“พี่ใหญ่ ผมไม่ได้จะมาแตกหักกับพี่”
“ผมมาขอร้องให้พี่ปล่อยพวกเธอไป”
นายใหญ่กัดฟัน เนื้อบนใบหน้ากระตุกไม่หยุด
เขาเหลือบมองอี้ผิง มองผู้หญิงตรงมุมห้อง แล้วมองพี่น้องที่อยู่เต็มโถง