กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 กู้เฉาเสวี่ยถูกตบ
เธอเน้นเสียง 3 คำสุดท้ายหนักเป็นพิเศษ ราวกับฟาดความอัดอั้นที่สะสมมาตลอด 3 วันลงไปใน 3 คำนั้นจนหมด
อี้ผิงลุกขึ้น เดินไปตรงหน้ากู้เฉาเสวี่ย
ระยะห่างระหว่างทั้ง 2 คนไม่ถึงก้าว
อี้ผิงสูงกว่าเธอครึ่งศีรษะ จึงก้มหน้ามองเธอ
“พูดจบหรือยัง?”
อี้ผิงเอ่ย
น้ำเสียงนั้นทำให้กู้เฉาเสวี่ยสะอึกไป
อี้ผิงมองเธอ จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“คุณหนูกู้ ระหว่างทางมาที่นี่ แกเคยคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งไหม?”