กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 อี้ผิงได้ที่หนึ่ง
หญิงสาวหยุดเดินแล้วหันกลับมา ใบหน้าของเธอซีดมาก ไม่ใช่ซีดเพราะแต่งหน้า แต่ซีดเพราะประหม่า
เธอไม่กล้ามองอี้ผิง เอาแต่มองพื้น มองรถทำความสะอาด มองถังดับเพลิงบนผนัง แต่ไม่ยอมสบตาอี้ผิง
“เธอชื่ออะไร?”
เสียงอี้ผิงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน
“จาง…จางเจี๋ย”
เสียงหญิงสาวสั่นเครือ
“หน้าไม่คุ้นเลย ไม่ใช่นักศึกษาวิทยาลัยดนตรีสินะ?”
“วิทยาลัยอักษรศาสตร์”
อี้ผิงพิงกรอบประตู มองตาเธอโดยไม่พูดอะไร