เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 กู้เฉาหลินประกาศทั่วเซี่ยงไฮ้ หวังเสวี่ยฉินวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงไม่ดังนัก แต่หนักแน่นทุกคำว่า “นายท่าน อี้ผิงพูดถูก”
“ถึงตีไปก็ถามอะไรไม่ได้ ไม่สู้ปล่อยให้เธอคิดให้ดีเอง โตเป็นสาวแล้ว ย่อมรู้ว่าเรื่องไหนควรทำหรือไม่ควรทำ”
ลู่เจิ้นหัวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโยนแส้ม้าลงบนโต๊ะกลาง
เสียงแส้ตกกระทบโต๊ะไม้แดงดังเพียะ ก่อนกระเด้งขึ้นแล้วหยุดนิ่ง
“กลับห้องไปซะ ห้ามออกจากบ้านสามวัน ลาเรียนสามวัน!”
ลู่เจิ้นหัวชี้ไปที่หรูผิง น้ำเสียงยังแข็งกร้าว แต่เบากว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
หรูผิงลุกขึ้นจากพื้น เข่าชาจากการคุกอยู่นานจนเซไปนิด เกือบล้มลง
เธอพยุงตัวกับราวบันได เดินขึ้นไปชั้นบนทีละก้าว
ซินผิงหันหลังจากไปด้วย พอเดินถึงประตูก็หยุด “แม่ ต่อไปเรื่องของหรูผิง แม่จัดการเองเถอะ ฉันดูแลไม่ไหวแล้ว”