กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 เอ่อร์หาวขอให้ทำแท้งลูก
เขาเคาะอีกสามครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เข่ออวิ๋น ฉันเอง เปิดประตูหน่อย”
เงียบงัน
เงียบงันเนิ่นนาน
นานจนเอ่อร์หาวคิดว่าเธอคงไม่เปิดแล้ว
เข่ออวิ๋นนั่งอยู่ตรงขอบเตียง สวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินที่เก่าลงบ้างแล้ว เธอผอมลง ผอมลงมาก คางที่เคยอิ่มเอิบตอนนี้แหลมเรียว ราวกับถูกมีดเหลา
เธอไม่มองเอ่อร์หาว เอาแต่ก้มหน้ามองมือที่วางอยู่บนตัก
เอ่อร์หาวเดินเข้าไป หยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างออกไปสามก้าว
ระหว่างทางที่มา เขาคิดคำพูดไว้มากมาย ทั้ง “ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว” “เธอจะตีฉันก็ได้” “เธอจะด่าฉันก็ได้”
แต่พอได้มายืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ คำพูดเหล่านั้นกลับอุดตันอยู่ในลำคอราวกับก้อนหิน สักคำก็พูดไม่ออก