กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 หวังเสวี่ยฉินยุแยงให้แตกคอ ลู่เจิ้นหัวกำกระดาษก้อนนั้นไว้ในฝ่ามืออยู่นาน
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วโยนกระดาษก้อนนั้นลงตะกร้าทิ้งกระดาษ
“จางกุ้ย!”
จางกุ้ยแทบจะล้มลุกคลุกคลานเข้ามา “นายท่าน”
“คนแซ่เว่ยนั่นยังมาอยู่หรือเปล่า?”
จางกุ้ยชะงัก ก่อนตอบตามตรง “เรียนนายท่าน หลายวันมานี้เขามาทุกวัน”
“มาถึงตรงเวลาทุกบ่าย หิ้วของมาด้วย บางครั้งเป็นขนม บางครั้งเป็นผ้าพับ”
“ฮูหยินเก้าขวางไปหลายครั้งแล้ว แต่ขวางไม่อยู่”
ลู่เจิ้นหัวหรี่ตาลง
“ฮูหยินเก้าพูดว่ายังไง?”