เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 เอ่อร์หาวกับเข่ออวิ๋น
เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่ง
หวังเสวี่ยฉินเห็นฟู่เหวินเพ่ยทำงานอย่างเรียบร้อย ไม่เอ่ยถึงเว่ยกวงสงอีก และไม่จงใจหาเรื่องเธอ
เธอเพียงเก็บแผนการไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ ไม่รีบร้อน รอคอยจังหวะ
ยามเย็น หลังจัดการเรื่องในร้านเรียบร้อย หวังเสวี่ยฉินก็กลับไปยังคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลลู่
ในลานมีเสียงเด็ก ๆ หัวเราะเล่นกันอย่างน่าเอ็นดู
อี้ผิงวัยสามขวบสวมกระโปรงลายดอกตัวจิ๋ว เนื้อแน่นจ้ำม่ำ วิ่งเตาะแตะโซเซไปมาในลานด้วยขาสั้น ๆ ใบหน้ากลมป่อง น่ารักสดใสแต่ก็ขี้อ้อน ในปากส่งเสียงอ้อแอ้ไม่หยุด
หรูผิงยืนนิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ น่ารักว่าง่าย พูดเสียงเบาและขี้อาย เธอมองอี้ผิงที่วิ่งซนอย่างเรียบร้อย ไม่ก่อกวนเลยสักนิด
เด็กน้อยทั้งสองเพิ่งอายุครบสามขวบ เดินยังไม่มั่นคง น่ารักน่าเอ็นดูและยังไร้เดียงสา
ไม่นาน นายทหารคนสนิทหลี่ก็พาภรรยาอวี้เจิน จูงมือหลี่เข่ออวิ๋นลูกสาว เดินเข้ามาในลานตระกูลลู่