กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 การโต้กลับของหวังเสวี่ยฉิน นายทหารคนสนิทหลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบอยู่นาน
ชุ่ยผิงที่อยู่ใต้ระเบียงประหม่าเสียจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ ดวงตาจับจ้องไปทางกำแพงเรือนไม่กะพริบ กลัวว่าจะมีใครเดินเข้ามา
“…ฉันรู้แล้ว”
ในที่สุดนายทหารคนสนิทหลี่ก็เอ่ยขึ้น “ฉัน…จะจัดการดู”
เขาหันหลังเดินฉับ ๆ ไปทางประตู พอเดินไปได้สองก้าวก็ชะงัก
เขาไม่หันกลับมา เพียงทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งด้วยเสียงหนักแน่น
“ฮูหยินแปด ผมเป็นคนหยาบ ๆ อย่าใช้ผมเป็นเครื่องมือก็พอ หลายปีมานี้ที่คุณแต่งเข้าตระกูลลู่และต้องลำบาก ผมเห็นอยู่กับตา”