บทที่ 27 คะแนนผ่านเกณฑ์ ดื้อรั้นเอาแต่ใจ!

บทที่ 27 คะแนนผ่านเกณฑ์ ดื้อรั้นเอาแต่ใจ!

“เข้ามาได้”

เสียงทรงพลังดังมาจากด้านใน เฉิงเหย่หันไปตบไหล่ที่แข็งทื่อของราอูลเบาๆ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป

ในฐานะหัวหน้าด่านตรวจผู้เข้าเวรประจำด่านเหนือ บินเอิน ทาวน์ส มีห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางถึง 150 ตารางเมตร

ภายในห้องแบ่งออกเป็นโซนด้านนอกและด้านใน

โซนด้านนอกมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดเพดานกินพื้นที่ผนังฝั่งตะวันตกไปทั้งแถบ กว้างพอให้มองเห็นทัศนียภาพของแดนรกร้างนอกด่านตรวจได้อย่างชัดเจนเต็มตา

เบื้องหน้าหน้าต่างคือโต๊ะผู้บริหารไม้สีวอลนัทเข้ม บนโต๊ะมีแฟ้มหนังและที่ทับกระดาษทองเหลืองวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ นาฬิกาตั้งโต๊ะแบบโบราณตรงมุมห้องส่งเสียง “ติ๊กต่อก” อย่างหนักแน่นสม่ำเสมอ

โซนพักผ่อนด้านในถูกกั้นไว้ด้วยฉากกั้นไม้จันทน์ประดับมุก มองเห็นโครงร่างของโซฟาหนังแท้และตู้เก็บวิสกี้ได้อย่างลางๆ

บ่งบอกว่าชายชราผู้นี้รู้จักหาความสุขใส่ตัวเป็นอย่างดี

เฉิงเหย่ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ กวาดสายตามองผนังฝั่งตรงข้ามประตู บนนั้นแขวนรูปถ่ายของหัวหน้าด่านตรวจเหนือแต่ละรุ่นเอาไว้ และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายเดี่ยวตรงตำแหน่งกึ่งกลางในที่สุด