บทที่ 11 ดิ้นรนเอาชีวิตรอด การตัดสินใจของเฉิงเหย่!

บทที่ 11 ดิ้นรนเอาชีวิตรอด การตัดสินใจของเฉิงเหย่!

เมฆครึ้มลอยต่ำ เงาผู้คนเดินขวักไขว่เร่งรีบ

ในฐานะชุมชนคนงานเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากเขตเมืองหลัก เขตพักอาศัยของพนักงานโรงงานเคมีจึงดูอ้างว้างเงียบเหงา ซึ่งขัดแย้งกับบรรยากาศของเขตกันชนโดยรอบอย่างสิ้นเชิง

สำหรับหลายคน เหตุผลที่เลือกพักพิงอยู่ที่นี่นั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

นั่นคือพื้นที่

ต่างจากอาคารพักรวมของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่เฉิงเหย่อาศัยอยู่ในเขตเมืองหลัก ห้องเดี่ยวขนาดสิบกว่าตารางเมตรนั้นหากอยู่คนเดียวยังพอทน แต่ถ้าอยู่กันเป็นครอบครัวก็จะแออัดจนแทบไม่มีที่ให้วางเท้า

ชุมชนพนักงานโรงงานเคมีแห่งนี้สร้างขึ้นในยุคเก่าราวๆ ปี 10 ซึ่งเป็นรูปแบบอะพาร์ตเมนต์มาตรฐานมาตั้งแต่ต้น

บางส่วนเคยใช้เป็นหอพักพนักงาน มีพื้นที่ประมาณสี่สิบตารางเมตร ขนาดกะทัดรัดและใช้งานได้จริง

ขณะที่บางส่วนถูกจัดสรรให้เป็นสวัสดิการพิเศษแก่คนงานเก่าแก่ของโรงงาน ซึ่งมีขนาดใหญ่ถึงเกือบหกสิบตารางเมตร

หลิวปี้ ในฐานะผู้มีอาวุโสสูงสุดคนหนึ่งของด่านตรวจในปัจจุบัน เลือกที่จะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ นอกเหนือจากการที่ครอบครัวทั้งสามคนจะได้อยู่อย่างสุขสบายแล้ว เขายังมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่อีก