กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังอาหารเย็น ลู่ถิงจูงมือเซียวเข่อฉิงไปยังลานบ้าน
มุมปากของลู่ถิงประดับด้วยรอยยิ้ม เขาจับมือเธอไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ภรรยา คราวหน้าฉันจะระวังกว่านี้ พอดีมันอดใจไม่ไหวจริง ๆ นี่นา? อีกอย่างเธอยังส่งเสียงแบบนั้นออกมาอีก ฉันจะทนไหวได้ยังไง?”
ใบหน้าของเซียวเข่อฉิงร้อนผ่าวขึ้นมาในชั่วพริบตา “นั่นมันก็โทษนายไม่ใช่หรือไง จูบไปทั่วทุกที่เลย”
ลู่ถิงยิ้มพลางดึงตัวเธอเข้ามากอดในอ้อมอกแล้วปลอบเสียงเบา “ก็ช่วยไม่ได้นี่ เมียตัวหอมขนาดนี้”
เซียวเข่อฉิงหลุดหัวเราะ “พรืด” ออกมา พูดเสียจนเธอเหมือนกับเป็นกับข้าวจานหนึ่งเลย
เมื่อเห็นเธอยิ้มแล้ว เขาถึงยอมปล่อยตัว คืนนี้เขายังต้องรีบกลับบ้านเร็วหน่อย พี่สองของเขายังรอเขาอยู่นะ!