กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเข่อฉิงเห็นท่าทางการกินข้าวของพี่ชายตอนนี้กับตอนเที่ยงวันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
นี่เป็นข้าวชามที่ห้าที่พี่ชายของเธอกินแล้ว เธออดถามไม่ได้ “พี่ นายหิวมากแค่ไหนกันเนี่ย”
สายตาของทุกคนพร้อมใจกันจ้องไปที่เซียวจวิ้นเจี๋ย
เซียวจวิ้นเจี๋ยพูดหน้าตาเฉย “ตอนเช้าฆ่าเหยื่อได้เยอะขนาดนั้น เหนื่อยจนไม่ค่อยอยากอาหาร ตอนค่ำฉันยังต้องขึ้นเขา จะกินน้อยได้ยังไง นี่ถ้าในหม้อยังมีข้าว ฉันกินได้อีกชามแน่”
หยางอวิ๋นชิวตักเนื้อหมูใส่ชามให้ลูกชาย “กินเยอะ ๆ ลูก ตอนค่ำวางกับดักเพิ่มหน่อย ฤดูหนาวนี้ต้องพึ่งนายแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปเอาโอ่งใหญ่มาหลายใบให้หมักปรุงเนื้อแห้ง”