กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใบหน้าของเซียวเข่อฉิงแดงปลาบขึ้นมาในพริบตา เธอใช้เท้าเขี่ยรองเท้าของลู่ถิงเบา ๆ หน้าแดงแล้วพูดว่า “ฉันซวยแล้ว” จากนั้นหยิบปิ่นโตอะลูมิเนียมกับผักดองเปรี้ยวบนโต๊ะออกไป
ดวงตาของลู่ถิงจ้องมองแผ่นหลังของเธอที่เดินออกไปนิ่ง ๆ เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ ฉิงเอ๋อร์เขินแล้วช่างน่าดู
เฉียวซานซานเพิ่งกินเสร็จ ก็เห็นเซียวเข่อฉิงหน้าแดงเดินออกมา “เซียวเข่อฉิง เป็นอะไรไป หน้าแดงขนาดนี้”
เซียวเข่อฉิงพูดอย่างเก้อเขิน “อ้อ เมื่อกี้กินพริกไปหนึ่งเม็ด เผาเลย อ้อใช่ บ่ายนี้ฉันมีธุระ จะไม่ไปที่คณะแล้ว” ล้วนเป็นความผิดของเขา ที่ต้องมาแหย่เธอตอนนี้
เฉียวซานซานพยักหน้า “ได้ เธอไปเถอะ วันเสาร์เธอว่างไหม ฉันชวนเธอไปซื้อเสื้อผ้า”