กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณปู่ลู่เห็นเซียวเข่อฉิงก็โบกมือ “เขอเขอ มานั่งกับคุณปู่ตรงนี้สิ”
เซียวเข่อฉิงขานรับ “คุณปู่” แล้วนั่งลงข้าง ๆ เขา
ลู่ถิงก็นั่งลงอีกฝั่งของเซียวเข่อฉิง มือของเขาวางไว้ใต้โต๊ะคอยนวดมือให้เซียวเข่อฉิงไม่หยุด
แม่ลู่ถือตะเกียบเดินออกมา พอเห็นเซียวเข่อฉิงก็ยื่นตะเกียบให้พร้อมกับยิ้มกล่าวว่า "มาเถอะ เขอเขอ กินข้าวกัน"
เซียวเข่อฉิงเห็นดังนั้นก็รีบชักมือออกจากมือของลู่ถิงชั่วพริบตา รับตะเกียบมาแล้วกล่าว “ขอบคุณค่ะคุณน้าลู่”
แม่ลู่หัวเราะ “มีอะไรต้องเกรงใจกัน อีกไม่นานก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
ลู่ถิงก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับข้าวให้เซียวเข่อฉิง
แม่ลู่อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม ลูกชายบ้านเธอนี่รักเมียจริง ๆ เหมือนพ่อเขาไม่มีผิด สามีเธอเมื่อไหร่จะกลับมานะ คิดถึงเขาเหลือเกิน