กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเข่อฉิงเบ้ปากพูด “ก็ใครใช้ให้คุณไม่พูดให้ชัดล่ะ”
ลู่ถิงปลอบว่า “เอาละ ความผิดฉันเอง ที่ไม่ได้พูดให้ชัด”
เขานึกถึงสิ่งที่เซียวเข่อฉิงเพิ่งพูดเมื่อครู่ อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใคร
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยชิดข้างหูเธอพูด “ใครเป็นของมือสองกัน ฉันบริสุทธิ์ผุดผ่องนะ! ก็บอกไปแล้วไง ฉันไม่เคยแม้แต่จับมือใคร ครั้งแรกก็ให้เธอไปแล้ว ยังจะสงสัยอะไรกันอีก”
เซียวเข่อฉิงได้ยินก็หน้าแดงก่ำ “คุณ... คุณกำลังแกล้งกันเพราะฉันไม่รู้อะไรกันเลยใช่ไหม”
ลู่ถิงยกมุมปาก “งั้นเธอว่ามาสิ ว่าเธอรู้อะไรกันบ้าง”