กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ถิง: “เธอเคยเห็นฉันพูดแล้วไม่เป็นจริงสักครั้งไหม?”
เซียวเข่อฉิงได้ยินแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบไม่อาจสังเกตเห็น
ทั้งสองวิ่งไปตามทางเล็ก ๆ มุ่งสู่ทะเลสาบน้อย
ลู่ถิงเห็นว่าใกล้จะวิ่งถึงริมทะเลสาบน้อยแล้ว เมื่อดูจากลมหายใจและสีหน้าของเธอ ดูเหมือนเธอจะยังสบาย ๆ อยู่ไม่น้อย
หึ เจ้าตัวโกหกน้อยคนนี้โกหกเขาอีกแล้ว ดูสิ เธอวิ่งจนแทบไม่หอบเลย นี่หรือที่เธอบอกว่าวิ่งไม่ไหว?
หึ ๆ
แววตาลู่ถิงเข้มขึ้น เธอไม่ยอมวิ่งด้วยกันกับเขาอย่างชัดเจน ทั้งที่เธอรับปากเป็นคนรักของเขาแล้ว จูบก็จูบแล้ว กอดก็กอดแล้ว ทำไมยังรู้สึกเหมือนเธอยังอยากหลบหน้าเขาอยู่นิด ๆ!