เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่ถิงก็เอาซาลาเปาไปส่งให้ที่บ้านของตัวเองเหมือนเดิม จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังตระกูลเซียว
พอก้าวเข้าประตูรั้วลานบ้าน ก็เห็นเซียวเข่อฉิงถือจอบเดินออกมาพอดี
ลู่ถิงขมวดคิ้วมุ่นทันที
เซียวเข่อฉิงมองคนที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ “พี่ลู่ อรุณสวัสดิ์!”
“เธอถือจอบแบบนี้ ไม่อยากได้มือกับเท้าตัวเองแล้วหรือไง” พูดจบ ลู่ถิงก็แย่งจอบในมือของเซียวเข่อฉิงไป
เซียวเข่อฉิงถามด้วยความสงสัย “ทำไมถึงเกี่ยวอะไรกับเท้าด้วยล่ะ”
ลู่ถิงรู้ดีว่าเธอขุดไม่เป็น แม้แต่สามัญสำนึกเรื่องนี้ยังไม่รู้ จึงอธิบายว่า “ถ้าจอบฟันพลาดขึ้นมา มันก็สับโดนเท้าเอาน่ะสิ ไม่อยากได้เท้าแล้วจริง ๆ เหรอ วันนี้วันเสาร์ ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วหน่อย น่าจะราว ๆ บ่ายสองโมงครึ่งก็กลับมาถึงแล้ว เชื่อฟังนะ รอฉันกลับมา ดีไหม”