กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หัวใจของเซียวเข่อฉิงเต้นตึกตักรัวแรง ห่างออกไปไม่ไกลก็คือห้องอาหาร เธอกลัวเหลือเกินว่าพวกท่านจะมองเห็น
น้ำเสียงของลู่ถิงแหบพร่า “หืม อีกรอบไหม?”
วินาทีถัดมา ริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครองอีกครา
เซียวเข่อฉิงพยายามสะกดกลั้นไม่ให้ส่งเสียง ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะครางอืออาออกมา
ยามที่ลู่ถิงปล่อยตัวเธออีกครั้ง เซียวเข่อฉิงก็หอบหายใจเฮือกใหญ่
ดวงตาของลู่ถิงเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เขาแนบชิดริมหูของเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ “นี่ลืมลมหายใจอีกแล้วเหรอ? บอกแล้วไงว่าต้องฝึกฝนให้บ่อยเข้าไว้ ต่อไปจะมีแต่เยอะกว่านี้”
เซียวเข่อฉิงก้มหน้าลง แล้วเหยียบเท้าลู่ถิงอย่างแรง