กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชั่วอึดใจเดียว มุมปากของลู่ถิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเรื่อยเปื่อยไร้กฎเกณฑ์ ยิ่งมองเธอเขาก็ยิ่งชอบ อยากรู้ว่าเธอมีอีกกี่ด้านให้เห็น
ลู่ถิงเลิกคิ้ว จ้องเธอ “ใครว่ากันไม่เหมาะ แค่เธอแบบนี้ ฉันยิ่งชอบนักแหละ” ใครกันจะทำตัวหยาบ ๆ ไม่เป็น
เซียวเข่อฉิงรีบดึงมือตัวเองออก “เร็วเข้า ยังมีอะไรจะถามอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะไปแล้ว”
ลู่ถิงมองคนที่กำลังร้อนรน ก็ถามสิ่งที่อยากถามออกไปตรง ๆ “พรุ่งนี้ฉันพาเธอไปเที่ยวไหม”
เซียวเข่อฉิงตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าตนจะติดต่อกับเขามากเกินไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ว่าวันนี้แม่ของเธอใช้ให้มา เธอไม่มีทางมาแน่ จึงหาข้ออ้างพูดว่า “ไม่ไป ต้องหาเงิน แปลภาษาอยู่บ้าน”
“มะรืนนี้ล่ะ”