กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวเข่อฉิงฝืนยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่ลู่จริง ๆ ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อย ๆ คงไม่รอดแน่! ต่อไปพี่ลู่ก็เป็นพี่ใหญ่ของฉันแล้ว ฉันจะปฏิบัติต่อพี่ใหญ่ดีเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองแน่นอน”
ลู่ถิงจ้องมองเซียวเข่อฉิงด้วยสายตาร้อนแรง โกรธจนหัวเราะออกมา รอยยิ้มขมขื่นนั้นไม่ถึงดวงตา เมื่อครู่ยังบอกว่าทำเป็นน้องสาวไม่ได้ ตอนนี้กลับปฏิเสธเขาเสียกระจ่างชัด ไม่ใช่ชอบเขาหรือ แล้วทำไมยังต้องปฏิเสธเขาด้วย
ชั่วอึดใจเดียว ห้องผู้ป่วยก็เงียบผิดปกติ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง ณ ขณะนั้น
สายตาของทุกคนต่างจ้องมองเซียวเข่อฉิงอย่างตะลึงงัน