กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คุณปู่เซียวตบต้นขา พลางเอ่ยชมไม่หยุดว่า “บอกพวกคุณแล้วไง เขอเขอของบ้านฉันเมื่อก่อนก็แค่ยังไม่โตเท่านั้นเอง เขอเขอของบ้านฉันเก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คำพวกนี้ฉันเคยพูดกับพวกคุณน้อยเสียที่ไหน? ฉันเคยปิดบังคุณตอนไหน? ส่วนเรื่องขับรถนั้น เพิ่งเรียนเมื่อไม่นานมานี้ ช่างสอนขับรถรุ่นเก๋ายังชมว่าเธอมีพรสวรรค์”
ตาแก่ลู่นึกถึงครั้งก่อนที่ลู่ถิงโทรมาหาเขา พูดถึงเรื่องที่ไม่ยอมให้เขารับเขอเขอเป็นหลานสาว จึงปลอบว่า “ตาแก่เซียว ฉันคิดดูแล้ว เรื่องแต่งงานนี้เรายังถอนไม่ได้หรอกนะ!”
“ทำไมถึงถอนไม่ได้” คุณปู่เซียวนึกถึงลู่ถิงอีกครั้ง โกรธจนหนวดสั่นตาถลน: