กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกคนต่างตะลึงกับฝีมือการต่อสู้อันฉับไวของเซียวเข่อฉิง ชั่วขณะหนึ่งทั้งลานเงียบกริบราวกับไร้ผู้คน
เซียวเข่อฉิงถอดรองเท้าส้นสูงทั้งสองข้างของตัวเองออก มือซ้ายมือขวาถือข้างละข้าง แล้วเดินไปข้างกายหลิวเสี่ยวหง
ขึ้นคร่อมนั่งบนขาของเธอตรง ๆ ทั้งสองเข่ายังกดแขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้ แล้วตบเข้าที่ใบหน้าหลิวเสี่ยวหงทั้งซ้ายขวา
“เพียะ เพียะ เพียะ…” เสียงดังแจ๋ว ๆ ก้องกังวานอยู่ในอากาศ
หลิวเสี่ยวหงถูกตบจนแก้มบวมแดง มุมปากซึมเลือดออก ยังร้องขอความเมตตาอยู่ตลอด แต่เซียวเข่อฉิงกลับไม่ยอมหยุดมือแม้แต่น้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยปราณอำมหิต “ไม่ใช่จะฉีกหน้าฉันหรอกหรือ”