เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวจวิ้นเจี๋ยรู้สึกเพียงว่าน้ำที่น้องสาวป้อนให้หวานหอมอร่อย ดับกระหายได้ชื่นใจ แผลก็ไม่เจ็บรุนแรงเท่าเมื่อครู่
“น้องสาว น้ำที่เธอป้อนให้ทำไมหวานขนาดนี้!”
หึ ๆ น้ำพุวิญญาณในมิติจะไม่หวานได้ยังไงล่ะ! “ก็เธอไม่ดื่มน้ำนานเกินไปแล้วเลยรู้สึกว่าหวาน”
ตอนนี้ลู่ถิงคิดเอาเองว่าเธอจะรินน้ำให้เขา เมื่อครู่ยังบอกว่าจะดูแลเขา แต่ก่อนเธอเอาใจเขาสารพัด เธอไม่มีทางปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปแน่
ทว่า รออยู่ครู่หนึ่ง ลู่ถิงกลับพบว่าน้ำของตัวเองยังไม่ได้ถูกรินให้ ตรงกันข้ามกลับเห็นสองพี่น้องคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
หึ…บอกว่าจะดูแลฉันแท้ ๆ ลู่ถิงรอสักพักก็อดพูดขึ้นไม่ได้ “ทำไมน้ำของฉันยังไม่ได้รินล่ะ ไม่ใช่บอกว่าจะดูแลฉันหรือ?”
เซียวเข่อฉิงหันไปมองลู่ถิงด้วยหางตา เธอลืมรินน้ำให้เขาไปจริง ๆ