กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 107: “พี่…?”
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงโอบล้อมผู้เล่นทุกคน ราวกับกำลังร่วงหล่นจากตึกสูง จนพวกเขาแทบยืนไม่อยู่
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดการร่วงหล่นก็ค่อยๆ หยุดลง
แสงสลัวปรากฏขึ้นเหนือศีรษะและสองข้างของผู้เล่น ทำให้พวกเขามองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้ชัดเจน
สามด้านเป็นกำแพง อีกด้านเป็นบันไดทอดลงไปด้านล่าง
จู้เป่ยแสดงฝีมือการแสดง ทำสีหน้าหวาดกลัวออกมา
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? หลอนชะมัด…”
เพราะโลกในชาติที่แล้วอันตรายและประหลาดเกินไป ผู้คนในชาติที่แล้วจึงยอมรับเรื่องแปลกประหลาดต่างๆ ได้มากกว่า
ถ้าถูกทำให้กลัวจนร้องไห้หรือพูดไม่ออก กลับจะดูผิดปกติ
ด้วยรูปลักษณ์อายุสิบสี่ปีแบบจู้เป่ย การแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาสักหน่อยถือว่ากำลังพอดี