บทที่ 105: อู้เซิงลืมเขา

บทที่ 105: อู้เซิงลืมเขา

ตอนเด็ก เหลิ่งปิ่งเคยคิดว่าโลกนี้บริสุทธิ์และสวยงาม

พ่อของเขาพึ่งพาได้ ส่วนแม่ก็อ่อนโยน

วัยเด็กของเขาเหมือนหลุดออกมาจากหนังสือนิทาน

แต่หนังสือนิทานเล่มนั้นกลับมีจุดด่างดำเพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับเหลิ่งปิ่งโดยบังเอิญ และสุดท้ายก็กลายเป็นนิทานมืดมนเพราะอุบัติเหตุอีกครั้ง

ตอนเหลิ่งปิ่งยังเด็ก อาหญิงกับอาเขยของเขาอาศัยอยู่บ้านข้างๆ เขาชอบไปหาพี่ชายข้างบ้านเพื่อเล่นด้วยกัน

พี่ชายคนนั้นใจดีมาก

เขาจะบ่นอย่างไม่ค่อยเต็มใจขณะช่วยเหลิ่งปิ่งล้างมือสกปรกๆ ให้สะอาด แล้วยังซื้อขนมให้เหลิ่งปิ่งกินด้วย

เหลิ่งปิ่งได้รู้ชื่อของพี่ชายคนนั้นจากแม่

—อู้เซิง