บทที่ 97: หนาวจัง หนาวจัง……

บทที่ 97: หนาวจัง หนาวจัง……

สุดท้ายเฉินเยี่ยนก็ยังโน้มน้าวจู้เป่ยกับฟางซื่อเทียนไม่สำเร็จ

แต่เฉินเยี่ยนก็ไปหาคนอื่นมาช่วยแทน

【จิตสำนึกแห่งโลก】

จิตสำนึกแห่งโลกที่อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติกึ่งหลับ จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นนั่ง

【หืม? เกิดอะไรขึ้น ๆ?】

【เดี๋ยวฉันจะไปฆ่าเทพมาร นายช่วยสร้างภาพหลอนให้เด็กโง่ ๆ ของนายหน่อย ให้พวกเขาคิดว่าฉันยังอยู่ ทำได้ไหม?】

【ทำได้น่ะทำได้ แต่เวลาอาจมีแค่สิบนาที……】

หลังบอกระยะเวลาแล้ว จิตสำนึกแห่งโลกก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย

ถึงกับต้องขอให้คนอื่นช่วยกอบกู้โลก แต่ตัวเองกลับช่วยอะไรไม่ได้ ในฐานะจิตสำนึกของโลกหนึ่งใบ การไร้ประโยชน์ได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งแล้ว