บทที่ 74: เขาถูกพวกคนโง่ตามใจจนเสียคน แม้แต่ความเจ็บปวดแค่นี้ก็ยังรับไม่ไหว

บทที่ 74: เขาถูกพวกคนโง่ตามใจจนเสียคน แม้แต่ความเจ็บปวดแค่นี้ก็ยังรับไม่ไหว

เฉินเยี่ยนมาถึงโลกแห่งความเกียจคร้าน สิ่งแรกที่เห็นคืออิ้งอันกำลังกอดเขาฉบับตัวเล็กกับเขาฉบับที่โตขึ้นอีกหน่อยไว้ในอ้อมแขน

ฉบับตัวเล็กคือตัวตน “เฉินเยี่ยน” ส่วนฉบับที่โตขึ้นอีกหน่อยคือตัวตน “หลิงชี”

แม้ทั้งสองจะมีบรรยากาศคล้ายกัน แต่หน้าตาก็ยังแตกต่างอยู่พอสมควร มากพอให้แยกออกว่าเป็นคนละคน

แต่ปัญหาคือ

ทำไมอิ้งอันถึงกอดเขาไว้ทีเดียวสองคน?

แถมอิ้งอันยังดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรด้วย

สีหน้าซับซ้อนเสียจนแม้แต่เฉินเยี่ยนที่เคยเรียนการวิเคราะห์สีหน้ามา ก็ยังเดาไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ

แต่ตอนนี้ยังต้องไปหาผู้เล่นคนอื่น เฉินเยี่ยนจึงไม่มีเวลารอให้อิ้งอันสงบอารมณ์