บทที่ 67: ทำไมพวกเราถึงยังมีชีวิตอยู่?

บทที่ 67: ทำไมพวกเราถึงยังมีชีวิตอยู่?

“เธอ” จู่ ๆ ก็เริ่มโจมตีตัวเอง เฉินเยี่ยนจึงคว้าด้ามมีดไว้ด้วยความร้อนรน

คมมีดแหลมกริบกรีดฝ่ามือของเฉินเยี่ยนจนเป็นแผล เลือดสีแดงสดไหลออกมา

เฉินเยี่ยนไม่สนใจแผลบนมือ แต่กลับรู้สึกประหลาดใจ

ถึงอย่างไรเจ้าตัวนี้ก็เป็นร่างอวตารแห่งความริษยาของเฉินโหยวอัน แล้วทำไมพอสู้ไม่ไหวถึงใช้วิธีขู่ฆ่าตัวตายล่ะ?

เฉินเยี่ยนตัดสินใจว่า หลังออกไปแล้วจะต้องดูแลสภาพจิตใจของเฉินโหยวอันเป็นพิเศษ

ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าร่างของร่างอวตารแห่งความริษยาของเฉินโหยวอันกำลังสั่น

เฉินเยี่ยน: “?”

เขาหมุนตัว “เธอ” กลับมา แล้วเห็นใบหน้าซีดเผือด