บทที่ 29: เพราะความรู้สึกผิด จึงเลือกหลบหนี

บทที่ 29: เพราะความรู้สึกผิด จึงเลือกหลบหนี

ทันทีที่ก้าวผ่านประตู สิ่งแรกที่ปรากฏคือแสงสีขาว จากนั้นก็เป็นสนามหญ้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

เฉินก่งกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างหวาดกลัว ก่อนจะพบว่าสิ่งรอบตัวดูสูงขึ้นเล็กน้อย นอกเหนือจากนั้นก็ไม่เห็นผู้เล่นคนอื่นแม้แต่เงา

ปกติแล้ว คนที่แยกกลุ่มมักตายเร็ว แต่ตอนนี้เขากลับอยู่คนเดียว

ขณะบ่นกับตัวเองแบบนั้น เฉินก่งก็ก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง

…?

ทำไมมันถึงเล็กลงล่ะ?

เขาลองกำมือหลายครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะพบว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือมือของเขาจริง ๆ

เฉินก่งยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใหญ่