กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 687 ตอนพิเศษหนึ่งร้อยห้า
สติของเขาจะตื่นอยู่ตลอดเวลา ทุกนาที ทุกวินาที ทุกลมหายใจ ทุกการกะพริบตา จะผ่านไปอย่างครบถ้วนทุกเสี้ยวเวลา
เขามองโลกใบนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินลึกเข้าไปในความโกลาหลอันไร้ขอบเขต
เขาต้องไปให้ไกลพอ ไกลจนการมีอยู่ของเขาจะไม่ไปรบกวนโลกใบนั้นแม้แต่น้อย
ยิ่งไกลเท่าไรก็ยิ่งดี
จนกระทั่งที่ตรงนั้นเหลือเพียงเขาคนเดียว กับช่วงเวลาที่ยาวนานจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เขาจะรออยู่ที่นั่น รอเวลาสั้นๆ เพียงแปดสิบเอ็ดวัน
รอจนกว่าจะได้กลับไปยืนต่อหน้าคนพวกนั้นอีกครั้ง แล้วพูดพลางยิ้มว่า “ฉันกลับมาแล้ว”
เจียงฉีเคยคิดว่าตัวเองคงต้องทนเหงาอยู่ในความโกลาหลนี้ไปอีกแสนสองหมื่นเก้าพันหกร้อยปี