ตอนที่ 517 ไม่ต้องกังวล

ตอนที่ 517 ไม่ต้องกังวล

ลมกลางคืนที่ลานจอดยังคงพัดโชย

เจียงหนิงนั่งยองๆ อยู่บนแท่นฐานล้อเครื่องบินที่ถูกทิ้งไว้ ควักเอาเมล็ดแตงโมครึ่งซองที่ไม่รู้ว่ายัดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่มาจากกระเป๋า แล้วกัดกินดังเป๊าะ

กู้เป่ยยืนกอดอกอยู่ข้างๆ แผลเป็นเหนือดวงตาถูกแสงไฟสาดกระทบจนดูเหมือนกระตุกเบาๆ

ในที่สุดเขาก็ได้ระบายคำพูดที่อัดอั้นมาครึ่งปี น้ำเสียงเจือความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นเอาไว้ “เอาละ พวกนายเล่ามาก่อนเลย ว่าครึ่งปีมานี้พวกนายหายไปไหนกันแน่?”

พวกเราทางนี้เดากันไปสารพัดอย่าง

บางคนก็บอกว่าพวกนายไปโลกใต้พิภพมา บางคนก็ว่าไปเที่ยวแกแล็กซีอื่น

“อันหลังตอนนั้นฉันคิดว่าไร้สาระมาก แต่พอดูตอนนี้ กลับกลายเป็นว่ามันใกล้เคียงที่สุดซะงั้น”