ตอนที่ 396 เหินห่างไปทุกที

ตอนที่ 396 เหินห่างไปทุกที

ตัวเจียงฉีเองไม่ได้ต้องการมัน

ขุนพลแมลงขอบเขตสิบสองในสายตาคนอื่นคือการมีอยู่ที่น่าสะพรึงกลัว แต่ในสายตาเขาเป็นแค่วัตถุดิบ

ร่างกายเนื้อนี้ของเขารองรับความหนักหน่วงในการต่อสู้ของขอบเขตสิบสามได้อยู่แล้ว จะใส่หรือไม่ใส่เกราะก็แทบไม่ต่างกัน

ยังเหลืออีกชุดหนึ่ง

เกราะชุดนี้หมุนไปมาอยู่ในมือเจียงฉี

หลินหลานมองเขาด้วยสายตาน่าสงสารจับใจ

การควบคุมสีหน้าของเจ้าหนุ่มในวินาทีนี้เรียกได้ว่าแตะระดับสูงสุดนับตั้งแต่แปลงกายเป็นคนมาเลยทีเดียว

เขาไม่ได้เอ่ยปากขอตรงๆ เพียงแค่นั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กตรงมุมห้องนั่งเล่นในบ้านพักครอบครัวเจียง

มือทั้งสองข้างวางไว้บนหัวเข่า นัยน์ตาสีเข้มจ้องเกราะชุดที่เกินมาในมือเจียงฉีตาไม่กะพริบ