ตอนที่ 375 โลมาแม่น้ำมาจินเฉิง

ตอนที่ 375 โลมาแม่น้ำมาจินเฉิง

เด็กหนุ่มก้มลงมองเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเอง

แสงจันทร์สาดส่องลงบนผิว ทอประกายแสงสีขาวเงินจางๆ

ลมทะเลพัดผ่านผิวของเขาไป พาเอากลิ่นคาวเค็มและความเย็นเยียบแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนติดมาด้วย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป็นโลมาแม่น้ำมาตั้งหลายปี ผิวของเขาจะมีม่านน้ำบางๆ ห่อหุ้มไว้เสมอ น้ำคือเสื้อผ้า และเป็นเกราะป้องกันของเขาด้วย

ตอนนี้พอไม่มีชั้นกันกระแทกนั้นแล้ว อากาศก็เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงบนผิว จะว่าทรมานก็ไม่เชิง แต่ไม่สบายตัวเอาเสียเลย

เขาคิดดูนิดหนึ่ง ในหัวก็ผุดภาพที่อยู่ลึกที่สุดในความทรงจำขึ้นมา

แสงสีฟ้าซึมออกมาจากใต้ผิว แสงนั้นไหลเวียน ถักทอ และรวมตัวกันบนร่าง จนกลายเป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งในที่สุด

เป็นชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ทิ้งตัวจากหัวไหล่จรดข้อเท้า