ตอนที่ 297 ขุดแม่น้ำ

ตอนที่ 297 ขุดแม่น้ำ

เก้าอี้ของหลิวลี่ไถลไปข้างหลังจนชนผนังห้องเสียงดังทึบ

ปูนฉาบผนังร่วงกราวลงมาเป็นผงสีขาว ตกใส่พื้นแฉะๆ ไม่นานก็ซึมจนเปียกหมด

แต่เขาไม่สนใจเรื่องนั้นแล้ว

เขายันขอบโต๊ะไว้ทั้งตัว โน้มไปข้างหน้าจนข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงกด

ตาของเขาเบิกกว้างจนกลมโต ตาขาวมีเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มไปหมด

“คุณพูดว่าอะไรนะ คุณเจียง”

ธาตุมิติ

อากาศในห้องประชุมเหมือนถูกใครสูบหายไปชั่วขณะ

ทุกคนอึ้งกันไปหมด บางคนอ้าปากค้าง บางคนมือค้างอยู่กลางอากาศจนลืมเอาลง ได้แต่มองเจียงฉีตาไม่กะพริบ เหมือนพยายามจะหาเศษเสี้ยวของการล้อเล่นบนหน้าเขา