กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 216 มีฉันอยู่ทั้งคน
“ช่วงกลางถึงปลายของชาติก่อน ทางฐานหยางเฉิงก็มีคนเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกัน มียอดฝีมือคนหนึ่งมาจากเมืองจี้เฉิงมาช่วยพวกเขาไว้ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็เลยต้องอยู่ที่นั่นต่อ ไม่ได้โดนบังคับหรอกนะ แต่ไปไหนไม่ได้เอง”
“คนพวกนั้นดีกับเธอมาก ดีเสียจนเธอเอ่ยปากขอตัวไปไม่ได้ สุดท้าย...ฐานนั้นก็โดนคลื่นสัตว์อสูรล้อม แล้วเธอก็ตายในศึกนั้น”
เจียงฉีมองดูซูเนี่ยน
ไกลออกไปตรงนั้น ผู้คนพากันมารวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว
ฝูงชนเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อนสีดำทึบ ทอดยาวตั้งแต่ขอบเขตชั้นในไปจนถึงเขตชั้นกลาง นับไม่ถ้วนว่ามีกี่คน
พวกเขาหันหน้ามาทางตึกนี้ แล้วคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกัน
ปลายนิ้วของซูเนี่ยนกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เธอฟังไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่เธอมองเห็น
คนพวกนั้นที่คุกเข่าอยู่ บ้างก็กำลังโขกหัว บ้างก็เช็ดน้ำตา บ้างก็ชูสองมือขึ้นโบกมาทางนี้