กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 147 เสร็จธุระก็สะบัดตัวจากไป
ซูเนี่ยนมองฝูงหมาป่าที่ร้องโหยหวนพลางถอยร่นหายเข้าไปในความมืดจนหมด แล้วหันไปมองเจียงฉีที่อยู่ข้างๆ
“ฉันนึกว่ารอบนี้เธอจะไม่ลงมือซะอีก”
เจียงฉีมองไปยังทิศทางที่ฝูงหมาป่าหายลับไป
“หมาป่ามันเจ้าคิดเจ้าแค้น ถอยไปคราวนี้ เดี๋ยวไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลับมาอีก พวกเราคงอยู่แถวนี้ตลอดไม่ได้ ตัวเป้ยนั่นอันตรายเกินไป ปล่อยไว้ไม่ได้”
ซูเนี่ยนกะพริบตา จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ “ฉันจำได้ว่า...เหมือนเธอจะลงมือแค่สองครั้งเองมั้ง สองครั้งนั้นเล่นงานแต่พวกธาตุจิตทั้งคู่เลย เธอกับพลังสายนี้...เคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อนเหรอ”
เจียงฉีดึงสายตากลับมามองเธอ “จะว่ามีก็มีนะ ตอนยังอ่อนแออยู่ เคยโดนตัวแบบนี้แกล้งเอาไว้”
ซูเนี่ยนหลุดขำ “ก็เลยแค้นฝังหุ่นมาจนถึงตอนนี้เนี่ยนะ”
“อืม” เจียงฉียอมรับหน้าตาเฉย “ฉันน่ะเจ้าคิดเจ้าแค้นสุดๆ เลยล่ะ”