ตอนที่ 128 เรื่องเล่าจากเป่ยเฉิง (ตอนต้น)

ตอนที่ 128 เรื่องเล่าจากเป่ยเฉิง (ตอนต้น)

เจียงฉียิ้มพลางจับมือเธอไว้

“หลับตานะ”

ซูเนี่ยนยอมหลับตาลงแต่โดยดี

วินาทีต่อมา ความรู้สึกเคว้งคว้างไร้น้ำหนักอันคุ้นเคยก็โอบล้อมเข้ามา

เสียงลมหวีดหวิวข้างหู ทว่ากลับเงียบสงบลงกะทันหัน ณ จุดเชื่อมต่อจุดหนึ่ง

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลมหนาวแห้งผากก็พัดเข้าปะทะใบหน้า

พวกเขายืนอยู่บนตอม่อสะพานยกระดับที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง

ใต้ฝ่าเท้าคือคอนกรีตแตกระแหง มีวัชพืชแห้งกรังแต่ทรหดแทรกตัวขึ้นมาจากรอยแยก

ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้นในพริบตา