ตอนที่ 33 กลับบ้านไปทำกับข้าว

ตอนที่ 33 กลับบ้านไปทำกับข้าว

เจียงฉียกแขนขึ้นมองดูนาฬิกาข้อมือที่ไม่มีอยู่จริง กะเวลาว่าน่าจะใกล้บ่ายสามโมงแล้ว

“ต้องกลับแล้วสิ” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา “ทิ้งตะพาบไว้นาน เดี๋ยวเนื้อจะไม่สดหวานเอา”

เพียงแค่คิด ร่างของเขาก็หายวับไปจากถนนในฐานอำเภอเจิ้งอย่างไร้ร่องรอย

ชั่วไม่กี่อึดใจ เขาก็ข้ามผ่านทุ่งรกร้างและซากปรักหักพัง กลับมาถึงบ้านในเขตหกของฐานจินเฉิงอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยออกไปไหนมาก่อน

เกือบจะในจังหวะเดียวกับที่กลิ่นอายของเจียงฉีห่างออกไปจากฐานอำเภอเจิ้งจนหมดสิ้น

ริมขอบฐาน ตรงซอกซากปรักหักพังที่ไม่สะดุดตา อากาศก็บิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง

ซูเนี่ยนที่หน้าซีดไปเล็กน้อย ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า

เธอเอามือยันกำแพงผุพังข้างตัวไว้ แล้วสูดเอาอากาศภายนอกที่ปนฝุ่นกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ เข้าไปคำโต หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด