กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 23 พ่อเกือบโดนตีท้ายครัว ส่วนผมกลับยืนกินแตงดูเรื่องชาวบ้าน
เฝิงเย่มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ความอ่อนโยนและอ่อนแอที่จงใจปั้นแต่งขึ้นมาบนหน้าค่อย ๆ จางหายไป กลับมาสุขุมเยือกเย็นเหมือนเดิม
เขายักไหล่แล้วลุกขึ้นยืน “เอาเถอะ ดูท่าคืนนี้คงไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะคุยเรื่องนี้ รุ่นพี่ลองเก็บไปคิดดูให้ดีนะครับ!”
เขาหันหลังเดินไปทางจุดพักผ่อนเพื่อปลุกคนมาเปลี่ยนเวร แสงไฟที่วูบไหวทอดยาวเงาหลังของเขาออกไป
หลินอวี๋นั่งอยู่คนเดียวข้างกองไฟที่เริ่มมอด รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะลมดึกที่เย็นยะเยือก แต่เป็นเพราะภาพอนาคตที่สะท้อนออกมาจากคำพูดของเฝิงเย่