ตอนที่ 10 อุ๊ย บ่อปลาแตกแล้ว

ตอนที่ 10 อุ๊ย บ่อปลาแตกแล้ว

“พวกพี่เป็นอะไรกันเหรอ เล่นเกมหยุดนิ่งกันอยู่เหรอครับ”

เจียงฉีมองทั้งสี่คนที่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนหินอยู่ตรงประตู พลางกะพริบตาอย่างงงๆ

คำถามที่ดู ‘ธรรมดา’ เกินไปแถมยังติดจะมึนๆ นิดๆ นี้ เปรียบเหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มฟองอากาศอันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกให้แตกโพละ

ครอบครัวเจียงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

พวกเขาเคยจินตนาการถึงฉากที่เจียงฉีฟื้นขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นในค่ำคืนอันเหนื่อยล้าหรือรุ่งเช้าที่เต็มไปด้วยความหวัง

บางทีอาจจะเป็นนิ้วมือข้างใดข้างหนึ่งของเขากระดิกเบาๆ แล้วพวกตนที่เฝ้าอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นได้ทัน

หรือไม่ก็เป็นเปลือกตาของเขาที่พยายามขยับอยู่นาน จนในที่สุดก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเป็นเส้นบางๆ ท่ามกลางสายตาของพวกตนที่กลั้นหายใจมองดู...