ตอนที่ 4 หลินอวี๋ออกเดินทาง

ตอนที่ 4 หลินอวี๋ออกเดินทาง

ตอนที่เจียงหลินลากสังขารกลับมาถึงบ้าน นาฬิกาดิจิทัลบนผนังก็บอกเวลาห้าทุ่มพอดี

ในห้องนั่งเล่นเปิดไฟสลัวไว้เพียงดวงเดียว ส่องแสงสีส้มอุ่นนวลตา

เจียงหนิงกลับมาเร็วกว่าเขาราวครึ่งชั่วโมง เธออาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา พลางใช้ผ้าขนหนูแห้งเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ ไปเรื่อยๆ ใบหน้าแฝงความเหนื่อยล้าจากการฝึกหนัก ทว่าดวงตายังพอมีประกายแจ่มใสท่ามกลางความมืด

เธอพยักเพยิดคางไปทางประตูเบาๆ แทนการทักทาย

เจียงต้าเฉียงผู้เป็นพ่อก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วเช่นกัน เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อกล้ามตัวเก่าที่ซักสะอาด นั่งอยู่ข้างโต๊ะกินข้าว อาศัยแสงไฟตรวจดูพิมพ์เขียวโครงสร้างกำแพงรอบนอกของฐานที่มีรอยขีดเขียนเต็มไปหมด ข้างมือยังมีกระบอกน้ำเก็บความร้อนสภาพถลอกปอกเปิกวางอยู่หนึ่งใบ

พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วนวดหัวคิ้วที่เมื่อยล้า “กลับมาแล้วเหรอ ทางเขต 17 กำแพงพังหนักกว่าที่คิดไว้ เพิ่งจะซ่อมเสร็จเนี่ยแหละ”

“แม่แกนอนไปแล้ว กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการดูดซับแกนผลึก อย่าไปกวนล่ะ คืนนี้แกมานอนเบียดกับพ่อแล้วกัน”