บทที่ 277

บทที่ 277

ภายในตำหนักผานกู่

"ให้ตายสิ ต่อไปพวกเราเองก็เป็นยอดฝีมือระดับรองอริยะแล้วโว้ย" เสียงหัวเราะดังลั่น เต็มไปด้วยความลำพองและเย่อหยิ่งทระนง

จู้หรงไว้ทรงผมชี้ฟูสีแดงเพลิง สะบัดหัวไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับราชสีห์ขนแดงผู้ดุร้าย ประกอบกับน้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงสายฟ้าฟาด

ยิ่งกว่าเสียงคำรามของราชสีห์เสียอีก!

"นั่นมันก็แค่พวกกลัวเมียไม่ใช่รึไง!!!" เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น ทว่าทุกคนกลับได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

"กงกง เจ้าอิจฉาข้าเรอะ!!" จู้หรงได้ยินเข้าอย่างแน่นอน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองกงกงผู้สวมชุดสีฟ้า

ส่งเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด

"ข้า... อิจฉาเจ้างั้นเรอะ!!" กงกงเบิกตากว้างชี้เข้าหาตัวเอง รู้สึกเหลือเชื่อเป็นอย่างยิ่ง!

เฮะ ๆ !!!