บทที่ 249

บทที่ 249

ตูม!!!

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าดับสิ้น กลายเป็นละอองเลือดฟุ้งกระจายทั่วท้องฟ้า

ฟ้าดินกัมปนาทหนึ่งครา สุริยันจันทราไร้แสง ฝนโลหิตโปรยปรายลงมา สรรพชีวิตในโลกหงฮวงบังเกิดความโศกเศร้าขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ผู้ทรงธรรมว่านเต้าคือร่างอวตารสามศพของบรรพจารย์วิถีหงจวิน เป็นตัวแทนของอริยะ และยังมีตบะของอริยะ ยามนี้ดับสิ้นลง ฟ้าดินจึงพลันสั่นสะเทือนทันที

ร่วงหล่นซึ่งความโศกเศร้าไร้ขอบเขต

โลกหงฮวงราวกับจมดิ่งลงสู่ความโศกเศร้า

สีหน้าของบรรพอูทั้งสิบสองสงบนิ่ง หงอวิ๋นดวงตาเป็นประกาย ส่วนคนอื่น ๆ ล้วนตกตะลึง

ว่านเต้ากระทำเรื่องชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ต่อเผ่ามนุษย์

ผู้คนทั้งหลายต่างก็ดูแคลน