บทที่ 237

บทที่ 237

สถานที่ของตนเองอย่างตำหนักโกลาหล โจวหยานย่อมเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนเป็นคนแรก

ไม่สนใจสีหน้าอันงงงวยของสหายวิถีหยางเหมย โจวหยานหัวเราะเยาะอยู่ในใจ เจ้าคนทึบเอ๋ย! จากไปเนิ่นนานไร้กาลเวลาไม่เคยกลับคืนหงฮวง ย่อมไม่รู้ถึงสถานการณ์ของหงฮวงในยามนี้

วิถีอริยะของหงจวินได้สูญเสียหนทางเบื้องหน้าไปเสียแล้ว วิถีเซียนทองคำหุนหยวนในยุคโบราณนั้นยากลำบากเกินไป แม้แต่เทพศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลระดับยอดฝีมือก็ยังบรรลุได้ยากยิ่ง ไม่อาจใช้สั่งสอนอบรมสรรพชีวิตได้

ยามนี้สิ่งที่สรรพชีวิตต้องการคือกฎเกณฑ์ที่ยังคงมีหนทางฝึกฝนเบื้องหน้าต่อไปได้ต่างหาก

ไม่ล่วงรู้สถานการณ์แต่กลับกล้าบุ่มบ่ามเข้ามาสอดปาก ก็รอมล้างผลาญเกียรติยศของตนเองเท่านั้น

วิถีของโจวหยานใช้ วิถีเซียนทองคำหุนหยวนยุคโบราณเป็นรากฐาน เดินตามวิถีแห่งกฎแห่งวิถี ทว่าย่อมไม่ใช่เคล็ดวิชาของยุคโบราณอย่างแน่นอน