บทที่ 235

บทที่ 235

ยามใกล้ถึงเวลาที่โจวหยานบรรยายวิถี

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายต่างมุ่งหน้าไปยังเขาปู้โจว

ตูม !!!

ฟ้าดินจู่ ๆ ก็ส่งเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นคราหนึ่ง

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งดิ่งลงมาจากผืนนภา พลังอำนาจยิ่งใหญ่ราวดวงตะวันร่วงหล่น

สรรพชีวิตในหงฮวงต่างตกตะลึง ต่างพากันเพ่งมองด้วยความสนใจ

ณ ตำหนักโกลาหลบนยอดเขาปู้โจว

โจวหยานนั่งขัดสมาธิอยู่ ณ ตำหนักหลัง

ดวงตาทั้งสองข้างหรี่เปิดขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองไม้กวาดวิเศษที่สั่นสะเทือนไม่หยุดอยู่บนพื้น ยิ้มอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน