บทที่ 232

บทที่ 232

เมื่อหงจวินเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของหยางเหมย ก็อ้าปากค้างจนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดีเช่นกัน

นี่เป็นความผิดของเขาจริง ๆ

คาดไม่ถึงว่าจะลืมเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไปเสียสนิท

หยางเหมยคำรามลั่น ทว่าหงจวินหาได้ใส่ใจไม่ กลับฝืนยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

"สหายวิถีอย่าได้กริ้วไปเลย ขอเพียงตนเองปลอดภัยไร้กาลี วันหน้าย่อมสามารถทวงคืนความอับอายกลับมาได้อย่างแน่นอน!"

เมื่อหยางเหมยได้ยิน สีหน้ากลับยิ่งน่าเกลียดขึ้นอีกส่วน จ้องมองหงจวินอย่างเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด

"ปลอดภัยไร้กาลีงั้นรึ?"

"สหายวิถีหงจวินช่างพูดจาล้อเล่นเก่งนัก เจ้าดูสิว่าข้าปลอดภัยไร้กาลีจริง ๆ หรือไม่?"

หงจวินชะงักงัน รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง