บทที่ 229

บทที่ 229

โจวหยานแสดงร่างจริงหมื่นจั้งแห่งโกลาหล หมัดหนึ่งซัดออก ประสานอิทธิฤทธิ์เบิกฟ้าของเทพบิดาผานกู่พอดี

ทว่าเมื่อเทียบกับก่อนหน้า กลับลึกซึ้งขึ้นอีกส่วน เปี่ยมด้วยพลังแห่งการเบิกฟ้าสถาปนาโลกอย่างแท้จริง

ร่างจริงหมื่นจั้ง หมัดเดียวเบิกโกลาหล วิวัฒนาการเป็นมหาวิถี

ทั้งหยางเหมยและหงจวินต่างหางตากระตุก

บนใบหน้าเผยแววชังฝังใจ โกรธเกรี้ยว และหยั่งเชิงระคนกัน

หยางเหมยในฐานะเทพมารแห่งมิติกำเนิด ถือเป็นหนึ่งในตัวตนที่อยู่จุดสูงสุดท่ามกลางเทพมารสามพัน ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน

ยามที่เทพบิดาผานกู่เบิกฟ้า มันยังเป็นกำลังหลักในการขัดขวางวิถี ย่อมรู้ซึ้งถึงอิทธิฤทธิ์เบิกฟ้าของผานกู่เป็นอย่างดี

เงาร่างและรัศมีของโจวหยานทำให้หยางเหมยเกิดภาพลวงตาคล้ายมีผานกู่ยืนอยู่เบื้องหน้า

แววตาในดวงตายิ่งมายิ่งเย็นชา ปากขยับขับเน้นเสียงทุ้มต่ำ